نانوذرات رسانای پلی آنیلین دوپه شده با کلریدریک اسید با روش فراصوت شیمیایی سنتز شدند. نانوکامپوزیت های پلی آنیلین/ پلی (استایرن-متناوب- مالئیک اسید)/ پلی استایرن سولفونیک اسید، با تغییر نسبت پلی آنیلین در محلول پراکنده، و با روش مخلوط به دست آمدند. اثرغلظت کوپلیمر (استایرن- متناوب- مالئیک اسید) و پلی استایرن سولفونیک اسید در ساختار نانوکامپوزیت بررسی شد. محلول پراکنده شده کامپوزیت در حلال تتراهیدروفوران، فیلم های رسانایی تولید کردند که این فیلم ها با تبخیر تتراهیدروفوران ایجاد شدند. با فرآیند مخلوط بدون اضافه کردن هیچ گونه دیسپرس کننده ای نانوذرات پلی آنیلین به خوبی در ماتریکس پلیمر پراکنده شدند، تصاویر گرفته شده با میکروسکوپ الکترونی این را به خوبی نشان داد. رسانایی نانوکامپوزیت های به دست آمده با سیستم چهار نقطه ای اندازه گیری شد. همه نانوکامپوزیت های به دست آمده رسانا بودند و بین آن ها بالاترین رسانایی الکتریکی به اندازه 3S/Cm وجود داشت. نانوکامپوزیت های به دست آمده با طیف سنجی های FT-IR و UV-Vis بررسی شدند.

آبدوستی یکی از ویژگی های لازم برای مواد زیست سازگار است که آن ها را برای قرار گرفتن در محیط بدن مناسب می سازد. در این پژوهش تاثیر کاشت یون هلیوم در میزان بهبود آبدوستی سطح پلیمرهای پلی اتیلن و پلی استایرن مطالعه شد. باریکه هلیوم یک بار مثبت با جریانی حدود 10μ, A و انرژی keV 10 که توسط شتابدهنده ی دانشکده فیزیک دانشگاه تهران تولید شد، مورد استفاده قرار گرفت. نمونه ها تحت دو زاویه °,45 و °,90 نسبت به سطح نمونه توسط باریکه بمباران شدند. نتایج تجربی نشان داد که تغییر زاویه تاثیر چشمگیری بر روی ویژگی های آبدوستی ندارد. کاشت یون با انباشت متغیر بین روشن ساخت که می توان در این بازه انباشت زاویه آبدوستی پلی اتیلن را تا 14 درجه و پلی استایرن را تا 16 درجه کاهش داد. تاثیر کاشت یون بر زبری سطح نیز مطالعه شد. زبری گزارش شده برای هر نمونه متوسط تقریبا 30 اندازه گیری است. مشخص گردید که نمونه های پلی اتیلن و پلی استایرن از این جهت رفتاری متضاد دارند. به طور متوسط در نمونه های پلی اتیلن، nm 32 کاهش زبری، و در نمونه های پلی استایرن با nm 33 افزایش زبری مشاهده شد.

به دلیل استفاده گسترده نانوپلاستیک ها در کاربری های مختلف از قبیل بیوسنسورها، فونیک ها، نانوکمپوزیت ها و غیره و افزایش بی رویه خرده زباله های پلاستیکی در محیط های آبی، نگرانی ها در مورد اثرات بالقوه این مواد بر ریزجلبک ها افزایش یافته است. هدف از این مطالعه بررسی اثرات غلظت های مختلف (25/0، 5/2، 25 و 250 میلی گرم در لیتر) ذرات نانوپلی استایرن (PS-NH2+) پس از 96 ساعت بر رشد، محتوای کلروفیل a و میزان تولید آنتی اکسیدان ریزجلبک Chlorella vulgaris بود. میزان رشد (از طریق شمارش سلولی) و محتوای کلروفیل a و میزان آنتی اکسیدان (از طریق اندازه گیری میزان جذب نوری) سنجیده شد. با افزایش غلظت نانوپلاستیک و مدت زمان در معرض قرار گرفتن (12 روز)، رشد و محتوای کلروفیل a نسبت به گروه شاهد روند کاهشی نشان داد. همچنین نتایج نشان داد که مقادیر تولید آنتی اکسیدان در نمونه هایی که در معرض نانو پلی استایرن قرار گرفتند بیشتر از نمونه های شاهد بود. در نهایت مشخص گردید که این نانوذره در دراز مدت باعث آسیب های جدی بر C. vulgaris می شود و قادر است مکانیسم های سلولی را تحت تأثیر قرار دهد.

برای بررسی امکان استفاده از ضایعات پلی استایرن در ساخت تخته خرده چوب، تخته های آزمونی یک لایه با جرم مخصوص 600 Kg/m3 و ضخامت 14 میلی متر با توجه به تیمارهای مقدار چسب در پنج سطح (0، 2.5، 5.5 و 10 درصد) و مقدار پلی استایرن در پنج سطح (0، 10، 15 و 20 درصد) ساخته شدند. پس از انجام تعادل رطوبتی تخته های آزمونی در شرایط استاندارد (در 20 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 65 درصد)، خواص فیزیکی (جرم مخصوص، در صد جذب آب و واکشیدگی ضخامت) و خواص مکانیکی (مقاومت به خمش استاتیک، مدول الاستیسیته و مقاومت برشی) آنها اندازه گیری شد. نتایج به دست آمده نشان دادکه افزایش مقدار چسب موجب بهبود کلیه خواص مکانیکی و فیزیکی اندازه گیری شده گردیده است. مصرف مقادیر پلی استایرن بر خواص مکانیکی تخته ها (به استثنای مقاومت برشی) اثر مثبت نشان می دهد، یه طوری که افزایش مقدار پلی استایرن موجب افزایش این مقاومت ها شده و تفاوت بین آنها معنی دار است. به علاوه، افزایش مقدار پلی استایرن به بهبود کلیه خواص فیزیکی مورد اندازه گیری تخته های آزمونی منجر شده است. در بین تیمارهای مختلف، هرچند تخته های ساخته شده با مقدار 10 درصد چسب، به همراه 15 و 20 درصد پلی استایرن دارای بهترین خواص فیزیکی و مکانیکی بودند، ولی بین خواص فیزیکی و مکانیکی این تخته ها و تخته های ساخته شده با مقدار 5 درصد چسب و 20 درصد پلی استایرن تفاوت معنی داری مشاهده نشد. علاوه بر این، تفاوت ویژگی های کیفی این تخته ها و تخته های تیمار شاهد معنی دار نبوده است. این بررسی نشان می دهد که با مصرف مقدار 5 درصد چسب اوره ـ فرم آلدیید به همراه 20 در صد پلی استایرن (مناسب ترین تیمار دراین بررسی) ضمن حفظ کیفیت تخته خرده چوب ، میزان مصرف چسب نیز به مقدار زیادی کاهش می یابد.

این تحقیق به تحلیل و بررسی استفاده از انبرک های پلاسمونیکی در زمینه بیوتکنولوژی با تمرکز بر روی یک انبرک فیبرنوری دو هسته ای پلاسمونیک متمایل می پردازد. این انبرک با استفاده از نرم افزار کامسول طراحی و مدل سازی شده و توسط شبیه سازی های عددی، ظرفیت خود در به دام اندازی ذرات پلی استایرن در مقیاس نانو را به معرض نمایش می گذارد. نتایج به دست آمده از تحقیق نشان می دهد که تغییرات در پارامترهای مختلف هم چون طول موج مورد استفاده، شعاع ذره به دام افتاده، و ضریب شکست محیط مورد استفاده، به تغییر در نیروی به دام انداز منجر می شود. افزایش ضریب شکست محیط و ابعاد ذرات باعث افزایش چشم گیر در نیروی اعمالی می گردد، به ویژه در طول موج های کوتاه این مسئله نمایان تر است. این یافته ها نشان می دهد که ساختار پلاسمونیکی پیشنهادی دارای نیروی به دام انداز بسیار بالاست و این امر قابلیت ارتقاء محسوسی نسبت به تحقیقات قبلی را داراست. این پیشرفت ها در زمینه بیوتکنولوژی نه تنها امکان دستکاری دقیق تر و اثربخش تر ذرات در مقیاس نانو را ایجاد می نمایند، بلکه ایجاد فناوری های نوین در حوزه پزشکی و دیگر علوم زیستی را تسهیل می دهند. این پیشرفت ها به طور مستقیم و غیر مستقیم به بهبود سیستم های تشخیصی و درمانی نیز کمک خواهند کرد.

در این تحقیق، شبیه سازی و بهینه سازی دو فرایند صنعتی تولید پلی استایرن به روش توده ای به منظور مقایسه عملکرد این فرایندها انجام شده است. در فرایند صنعتی اول، پیش پلیمریزاسیون در دو راکتور پیوسته همزن دار به طور موازی انجام می شود و سپس در یک راکتور لوله ای ادامه می یابد. راکتور لوله ای توسط ژاکت های بیرونی و لوله های داخلی به شش ناحیه دمایی مساوی تقسیم شده است. فرایند دوم نیز شامل یک راکتور پیوسته همزن دار خود سرد کننده برای پیش پلیمریزاسیون و یک راکتور لوله ای برای تکمیل پلیمریزاسیون است. در این فرایند نیز راکتور لوله ای توسط ژاکت های کنترل کننده دما به سه بخش تقسیم می شود. سینتیک و فرضیات به کار برده شده در مدل سازی این فرایندها یکسان است. مدل های ارائه شده برای هر فرایند، قادر به پیش بینی متوسط های عددی و وزنی وزن مولکولی، شاخص پراکندگی، درجه تبدیل منومر و دما برای محصول خروجی از راکتورهای پیوسته همزن دار و لوله ای هستند. به منظور حداکثر کردن درجه تبدیل، حداقل کردن شاخص پراکندگی و رساندن متوسط عددی وزن مولکولی به یک مقدار تجاری، بهینه سازی به کمک روش الگوریتم ژنتیک بر روی دمای راکتورها در هر فرایند انجام شد. نتایج شبیه سازی و بهینه سازی نشان می دهد که فرایند اول با تغییر شرایط عملیاتی دمایی تنها قادر به تولید پلیمری با وزن مولکولی بالا و توزیع وزن مولکولی پهن است، در حالی که فرایند دوم قادر به تولید گریدهای متفاوتی از پلی استایرن است.

پوشش های شناور یکی از روش های کاهش تبخیر از سطح آب می باشند. هدف این تحقیق بررسی اثر پوشش های شناور در کاهش تبخیر از سطح مخازن آب می باشد. در این تحقیق از سه نوع پوشش (پلی کربنات، پلی استایرن و پلی استایرن با روکش آلومینیوم) بر روی سطح 3 مخزن آب (با سه تکرار برای هر پوشش) استفاده شد. تغییرات عمق آب مخازن پوشش-دار و بدون پوشش در بازه زمانی آذر 93 تا آبان 94 اندازه گیری شد. سپس مقادیر تبخیر اندازه گیری شده در قالب طرح بلوک کامل تصادفی در نرم افزار آماری SAS آنالیز شد و مقایسه میانگین آن ها در سطح احتمال 99 درصد (01/0P<) و با آزمون چند دامنه ای دانکن انجام شد. نتایج نشان داد مقدار کاهش تبخیر نسبت به مخزن شاهد برای سه پوشش پلی استایرن، پلی استایرن با آلومینیوم و پلی کربنات به ترتیب 6/85، 83 و 5/76 درصد می باشد. این اعداد نشان دهنده عملکرد خوب سه پوشش در کاهش تبخیر از سطح آب می باشد. حداکثر مقدار تبخیر روزانه از مخزن شاهد 0/13 میلیمتر و در مورد پوشش-های پلی کربنات، پلی استایرن و پلی استایرن با روکش آلومینیوم، مقدار تبخیر روزانه به ترتیب 1/3، 3/2 و 9/2 میلیمتر در تیرماه بود. پوشش پلی استایرن نسبت به پلی کربنات هزینه کمتری داشت، اما پوشش پلی کربنات در پایان دوره تحقیق دوام بهتری از خود نشان داد.